Przewodniczący szkoły?

Arrow Cody Lens | 19 lat | Zmiennokształtny | Przewodniczący


Między szkolnymi ławkami przebiegł szczur powodując piski i panikę wśród uczennic, które go dostrzegły. Nauczyciel, wyraźnie zdenerwowany, chrząkał i poprosił o spokój. Co odważniejsi chłopacy daremnie usiłowali złapać gryzonia, który wymknął się przez uchylone drzwi na korytarz.
Matematyk westchnął z myślą, że będzie musiał to zgłosić do dyrekcji. Klasa się uspokoiła, a nauczyciel ponownie zaczął wyczytywać nazwiska by sprawdzić obecność.
- Lens... Arrow Lens - chrząknął głośno. Dałby sobie rękę uciąć, że jeszcze przed chwilą ten chłopak siedział pod oknem! Teraz jednak stała tam pusta ławka a uczniowie wyrażali podobne zdziwienie, co nauczyciel.
[...]
- Znów zerwałeś się z lekcji! - krzyknęła obruszona kobieta do dziecka siedzącego przed nią na krześle. Dwunastolatek uśmiechał się tylko niewinnie w milczeniu wysłuchując reprymendy ciotki. Działo się tak przynajmniej dwa razy w tygodniu, kiedy to znużony Arrow wyrywał się ze szkoły aby zaczerpnąć wolności.
- Gdyby Twoja matka żyła... - kontynuowała kobieta wzdychając teraz ciężko. Nie zdążyła jednak dokończyć, bo uświadomiła sobie, że na krześle przed nią już nikt nie siedzi.
- Znów to zrobił - jęknęła, a ręce jej opadły bezradnie.
[...]
Nie zwracając uwagi na zdumione spojrzenia przechodniów biały wilk, a w przekonaniu mijających go ludzi pies, przemierzał zatłoczony chodnik. Kierował się do opuszczonego budynku. Zwinnie przedostał się przez ogrodzenie i wbiegł po wyniszczałych schodach na samą górę.
Jednak na dachu zamiast wilka pojawił się dzieciak.
 - Gdyby żyła... gdyby żyła - powtarzał wyraźnie naburmuszony dwunastolatek siadając na krańcu. - Ale nie żyje - dokończył smutno. Rozpamiętywał ten dzień kiedy do przedszkola przyszła po niego jakaś obca kobieta zamiast jego mamy. Później się dowiedział, że jego rodzicielka miała wypadek, którego nie przeżyła. Po policzku dziecka popłynęły słone łzy.
[...]
- Musisz w końcu dorosnąć, zrozumieć, że życie to nie zabawa. Lens czy ty mnie w ogóle słuchasz?! - pani psycholog próbowała dotrzeć do chłopaka, który teraz intensywnie wpatrywał się za okno.
- Lens! Arrow Lens! - krzyknęła wstając za biurka. Dopiero wtedy morskie tęczówki skupiły się na kobiecie.
 - Nie musi pani krzyczeń, słyszę panią - odrzekł chłopak. Znajdował się tu ze względu na dużą ilość nieobecności oraz wszczynane bójki.
- Rozumiem, że bez rodziców jest ci ciężko. Próbujesz wszystkim udowodnić jaki silny jesteś. Ale nie musisz tego robić, każdy jest z ciebie dumny. - Psycholog znów mówiła tym spokojnym, a jednocześnie drażniącym tonem - jak do dziecka. W dodatku bezsensu.
- Próbuje ci pomóc. Twoja ciotka już nie ma siły. Nigdy nie miałeś ojcowskiej ręki, przez co wielu rzeczy nie rozumiesz. Ale musisz pozwolić sobie pomóc, dać się poskromić. Nie możesz zachowywać się jak zwierze, jesteś człowiekiem.
- Tu się pani myli - powiedział nagle chłopak, wstał i podszedł do okna. Kobieta obserwowała go czujnym okiem ale nie zdążyła nawet się podnieść, gdy piętnastolatek otworzył okno i przez nie wyskoczył. Przerażona psycholog podbiegła do okna spoglądając w dół. Jednak ku jej zdumieniu po chłopaku nie było śladu. Na horyzoncie zamajaczyła oddalająca sylwetka kruka.
[...]
- Tak dalej być nie może! Nie masz prawa! Przez ciebie znów są problemy! - Dłoń ciotki poleciała z impetem w kierunku policzka nastolatka. Po kuchni rozległo się głośne plaśnięcie.
Arrow pomasował obolałą część twarzy nadal milcząc. Intensywnie wpatrywał się wprost w rozwścieczone oczy ciotki.
 - Mam tego już naprawdę dosyć... i nie patrz się tak! Czemu ja się w ogóle tobą zajęłam...Twoja matka, ona...! Gdybyś tylko był normalny... - Kobieta popadała ze skrajności w skrajność. Na kuchenny stół została rzucona koperta, jak się okazało kryła ona zaproszenie do szkoły. - Wysyłam cię do szkoły z internatem!
[...]
- Biały kruk? Co to za nazwa? - mruknął białowłosy, krzywiąc się. Zaraz jednak został zdzielony w tył głowy, więc zamilkł. Właśnie kończył szesnaście lat i ciotka posłała go do szkoły z internatem.
To chyba będą najgorsze trzy lata w jego życiu.
[...]
- Hej, Arrow, pościgamy się? - spytał z entuzjazmem piegowaty chłopak. - No dawaj! Tylko do końca lasu.
- No niech ci będzie ale do dziedzińca. I tak wygram - wytknął w kierunku kolegi język i ruszył biegiem przed siebie. Zrobił jednak zaledwie trzy kroki, po których wylądował miękko na czterech łapach. Biały wilk ciął powietrze swoim pędem. Za nim gnał pies, który ujadając próbował przegonić towarzysza.
Arrow, zgodnie ze swoim zapewnieniem dotarł pierwszy do mety, którą był dziedziniec szkoły, o tej godzinie pusty. Przemienił się i zerknął za siebie. W tym momencie piegowaty chłopak dobiegł do niego zdyszamy, już w formie ludzkiej.
- Nie dość, że przegrałeś to jeszcze się spietrałeś - zauważył triumfalnie białowłosy.
- Wcale, że nie! Nie chce mieć na pieńku z dyrektorem - oburzył się chłopak i wycelował palcem w kierunku Arrowa. - Zobaczysz. Kiedyś sobie narobisz problemów.
- Jasne, misiu - wzruszył ramionami i obrócił się na pięcie ruszając w kierunku szkoły. - A dyrektor to bujdy, zapewne jest nim któryś z nauczycieli.
[...]
- Arrowie Cody Lensie, co ja mam z tobą zrobić? Nie dość, że ciągle łamiesz zasady i jesteś niereformowalny to jeszcze do tego wciągasz w to innych. A co jakby jakiś człowiek was zobaczył? - podstarzały mężczyzna był wyraźnie udręczony zachowaniem ucznia.
- Proszę pana, pilnowałem wszystkiego. A Rudolph i tak zamienił się nim wybiegliśmy z lasu. Zresztą, proszę pana, jestem chyba jedynym uczniem, którego jeszcze nikt nigdy nie przyłapał. Nie moja wina, że Rudolph musiał spanikować i panu naskarżyć - rozłożył ręce w geście bezradności. Mierzył wciąż spojrzenie nauczyciela historii.
- No dobrze, panie Lens, dziś ci odpuszczę. Ale musisz bardziej uważać. Chyba nie chcesz aby szkołę zamknęli? - nauczyciel uśmiechnął się łagodnie i pogroził palcem.
- Oczywiście, że nie! Nie miałbym co ze sobą zrobić - westchnął cicho i zapewnił: -Dołożę wszelkich starań by tak się nie stało.
[...]
- Jak to remonty?! To co my mamy zrobić ze sobą przez ten rok? - zerwał się z ławki, gdy nauczyciel matematyki ogłaszał informacje od dyrektora.
- To wyjątkowa sytuacja, zostaniecie przeniesieni do innych szkół.
- Nie! Nie zgadzam się, ja nie chce! - białowłosy wyraźnie protestował. Może i nie miał tu przyjaciół ale uważał to miejsce za dom. Tu mógł czuć się swobodnie.
[...]
- Z jakiej szkoły jesteś? - spytała blondynka, która na przerwie przysiadła się do osiemnastolatka. Chodzili do tej samej klasy już od paru miesięcy i dziewczyna musiała się nieźle namęczyć aby zebrać w sobie i zagadać. Chłopak obrzucił ją nieprzyjemnym spojrzeniem.
- Z Białego Kruka.
- Cha cha, zabawne - zaśmiała się perliście i przysunęła się jeszcze bardziej do białowłosego. - Masz dziewczynę?
 - Nie, mam stado dziwek biegających za mną a ty jesteś jedną z nich - ukrócił rozmowę. Rzadko zdarzały mu się takie złośliwe wyskoki ale sytuacja w jakiej się ostatnio znalazł powodowała, że był wciąż rozdrażniony i pochopny. Brakowało mu Białego Kruka, w tej szkole czuł się strasznie ograniczony.
[...]
- Arrow, jak miło cię znów widzieć w naszej szkole! Szkoda, że ja przechodzę już w stan spoczynku. Mam nadzieje, że wystarczająco wiele rzeczy cię nauczyłem. Chciałem ci podziękować za to, że byłeś na każdej mojej lekcji i potrafiłeś pomóc mi opanować klasę. - Szpakowaty i dobrze znany nauczyciel historii uśmiechał się teraz do chłopaka. - Ale nie z tego powodu cię tu zaprosiłem. Dyrektor szkoły postanowił cię mianować przewodniczącym
- Jak to? Już pan przechodzi na emeryturę? Przecież z pana jeszcze młody historyk jest - powiedział żartobliwie. Było mu przykro z tego powodu, bo bardzo polubił tego nauczyciela. - Przewodniczący? Ja?
 - Dokładnie ty. Najlepiej się do tego nadajesz. Jesteś popularny, sprytny i dobrze wykonujesz swoje obowiązki. Oczywiście niezły z ciebie bandzior ale uważam, że sobie poradzisz - zaśmiał się cicho historyk.


4 komentarze:

  1. [Witam! To może jakiś wątek, mm?]

    OdpowiedzUsuń
  2. [Jeżeli nie sprawi Ci to kłopotu, zaczynaj.]

    OdpowiedzUsuń
  3. *Nie miała żadnych problemów ze wstawaniem. Zwykle wystarczało jej cztery czy pięć godzin snu, by wstała bez ślady zmęczenia czy niewyspania na twarzy. Dzisiejszy dzień nie stanowił wyjątku. Na nogach była już o wpół do piątej, bo zwyczajnie spać już nie mogła. Automatycznie skierowała się do łazienki. Ochlapała zimną wodą twarz, zmywając z twarzy resztki snu i doprowadzając niezwykle jasne włosy do względnego porządku, bo nigdy nie dawały się ułożyć idealnie. Następnie ubrała się w białą bokserkę oraz czarne, poznaczone dziurami jeansy. Jej ciemnobrązowe oczy spotkały się z tymi samymi, odbitymi w lustrze. Jej twarz nie wyrażała lekkie przygnębienie. Już czuła, że dzisiejszy dzień nie będzie zbyt udany. List, jaki przyszedł godzinę potem tylko to potwierdził. Jej brat pisał, że wczorajszej nocy zginął jej ojciec. Nie, żeby jakoś rozpaczała, w końcu ledwo go znała. Wiadomość ta jednak ją nieco zdenerwowała, nie wiedzieć czemu. Zapewne, gdyby teraz ktoś choćby ją tknął, wydrapałaby mu oczy. Szła więc teraz, zaciskając zęby i łypiąc na nielicznych, zaspanych uczniów nieprzyjaźnie. Bone tym razem wybrał się na samotną przechadzkę, więc jej nie towarzyszył. Pogrążywszy się w swych myślach, jak to miała w zwyczaju, próbowała się uspokoić. Prawie się jej to udało, gdy nagle usłyszała te słowa, poczuła czyjąś postać stanowczo za blisko. Nigdy nie lubiła dopuszczać do siebie kogoś bliżej, niż na metr. Podskoczyła jak oparzona, łapiąc gwałtownie powietrza w płuca, co spowodowało upuszczenie trzech książek, jakie dotąd miała w reku.* Cholera!*Mruknęła, jednak nie schyliła się, bu je podnieść. Najpierw chciała dać nauczkę sprawcy. Odwróciła się na pięcie, przygotowując się do rzucenia ostrych słów i...wstrzymała oddech. No pięknie. Jeszcze tylko jego tu brakowało. Zmrużyła oczy jak rozjuszona kocica.* Witajże, Białowłosy Młodzianie. Czyż nie było innej niewiasty, którą byś mógł napastować?*Syknęła, utkwiwszy w nim spojrzenie. Po chwili zerknęła na jego koszulkę i uśmiechnęła się złośliwie.* Uważaj, bo ktoś Cię zaraz sam ugryzie. *Prychnęła, splatające ręce na piersi.*
    [Ilość się nie liczy.]

    OdpowiedzUsuń
  4. *Słuchała jego słów z lekkim zniecierpliwieniem, złość wyparowała całkowicie. Wywróciła czarnymi oczyma, zastanawiając się, co ona tu w ogóle robi. Ciche westchnienie, graniczące z prychnięciem wypłynęło z jej ust. Zapewne umiał oczarowywać te głupiutkie dziewczynki, jakie za nim latały, była jednak pewna, że znajdzie jakąś osobę w Szkole, dla której Arow jest wkurzający. Ją samą zaczynał nieco irytować...I trochę intrygować, choć zapewne wyparłaby się tego. * Doprawdy? Jestem zaszczycona. * Odparła niedbale z nutką ironii w głosie. Obserwowała uważnie, jak ten schyla się i podnosi jej książki, o których całkowicie zapomniała. Szybkim ruchem wyrwała je z dłoni tamtego, przyciskając do piersi. Jak mówiła niemal zawsze "Łapy precz od moich rzeczy!" - kolejne dziwactwo z jej strony, jakby były czymś naprawdę ważnym. Usłyszawszy jego uwagę, uniosła brew ku górze. Dobrze, że nie widział jej reakcji po przeczytaniu listu. Wtedy można ją było porównać tylko do oszalałego smoka. Zaśmiała się w duchu na te myśli.* Ja zaś sądzę, że bardzo byś się zdziwił. *Mruknęła, uśmiechając się zadziornie. * Po pierwsze: nie "Naszą". Jestem tylko swoja.* Tu pomachała mu palcem przed nosem.* Po drugie: dobrze zdajesz sobie sprawę z tego, że nic ze mnie nie wyciągniesz. Po co więc pytasz? * Na niewygodne pytania zawsze odpowiadała pytaniami. Dla niej był to najlepszy sposób...Choć nie sprawdzał się w przypadku osób wyjątkowo natrętnych.*

    OdpowiedzUsuń